Wydałem książkę „Detektywi z Wi-Fi: Tajemnice cyfrowego świata”.

To jest jeden z tych momentów, które z zewnątrz mogą wyglądać jak prosty krok, a w środku są sumą bardzo długiego procesu, który nie zawsze był uporządkowany ani oczywisty. Ta książka nie powstała w jednym ciągu pracy. Ona była składana z fragmentów, wracała, była odkładana, poprawiana, czasem pisana od nowa w głowie zanim trafiła na ekran.

Nie traktuję tego jak spektakularnego osiągnięcia, raczej jak coś, co w końcu zostało domknięte. Jakby pomysł, który długo żył w tle innych rzeczy, wreszcie dostał swoją formę i przestał być tylko myślą, którą można przesuwać w czasie.

Najdziwniejsze jest to, że w trakcie pracy nad tym projektem łatwo było go bagatelizować. Zawsze było coś ważniejszego. Zawsze był jakiś system do poprawy, jakiś kod do napisania, jakieś zadanie do zamknięcia. A jednak ten projekt wracał i konsekwentnie przypominał, że jeśli się go nie dokończy, to zostanie tylko kolejną niedokończoną ideą.

„Detektywi z Wi-Fi: Tajemnice cyfrowego świata” to dla mnie nie tylko książka. To zapis pewnego sposobu myślenia. Próba uporządkowania cyfrowej rzeczywistości w formie, która jest zrozumiała i przystępna, ale jednocześnie nie traci tego, co w niej najbardziej złożone i nieoczywiste.

To też ciekawy kontrast do tego, czym zajmuję się na co dzień. Tam jest system, architektura, struktura, wydajność, logika. Tutaj jest narracja, ciekawość i próba pokazania świata w sposób, który może kogoś zatrzymać na chwilę dłużej.

Nie wiem jeszcze, co z tego wyniknie i nie próbuję tego na siłę oceniać. Na razie wystarczy mi fakt, że to istnieje. Że coś, co było tylko koncepcją, przeszło przez cały proces i zostało zamknięte w formie, do której można wrócić.

To nie jest finał żadnej historii. To raczej pierwszy moment, w którym ta historia przestaje być tylko moja.