Programowanie własnego organizmu

Po długiej przerwie wróciłem na rower. Postanowiłem traktować własny organizm jak system, który można na nowo zaprogramować. Początek był surowy i bezlitosny. Zwykła jazda potrafiła wyczerpać bardziej niż niegdyś najmocniejszy trening. Brak kondycji nie był abstrakcyjnym pojęciem. Stał się konkretnym, palącym błędem odczuwanym na każdym kilometrze. Organizm szybko zdiagnozował wszystkie zaniedbane moduły. Najtrudniejsze nie było pierwsze uruchomienie. Najtrudniejsze było utrzymanie regularności cykli. Motywacja nie jest stałą zmienną. Ciało błyskawicznie zaczyna generować wyjątki i wymówki. Każdy trening stał się świadomą decyzją. Rzadziej czystą przyjemnością. To już drugi tydzień regularnych jazd. Jest wyraźnie lepiej niż na starcie. Mniej chaotycznej walki. Więcej kontroli nad oddechem i tempem. Nadal jednak jestem na bardzo wczesnym etapie kompilacji. Do prawdziwego przeprogramowania organizmu pozostało jeszcze wiele iteracji i czasu. I właśnie w tym tkwi sedno całego procesu. To nie jest zwykły powrót do starej formy. To głęboka refaktoryzacja systemu. Odbudowa od zera. Krok po kroku. Bez żadnych skrótów w kodzie.